اشتراک اقتصاد کشاورزی در توسعه شهری

بستن

اقتصاد کشاورزی در توسعه شهری

No English Name Available
میانگین امتیاز کاربران : 0 / از 5

ویژگی های محصول

    اطلاعات محصول

    • ارسال با پیک و یا پست
    • قیمت : 30,000تومان
    توضیحات کوتاه

    اقتصاد کشاورزی در توسعه شهری

    توسعه فیزیکی شهرها فرآیندی است پویا که طی آن محدوده فیزیکی و کالبدی شهرها در جهات عمودی و افقی از حیث کمی و کیفی افزایش می‌یابد و اگر این روند سریع و بی‌برنامه باشد، سیستم‌های شهری دچار مشکلات زیادی در آینده خواهد شد. با توجه به مهاجرت روزافزون انسان‌ها از نقاط روستایی اطراف شهرها و یا نقاط دیگر که باعث افزایش تقاضای این افراد برای زمین شهری به منظور سکونت شده است و اگر نظارت بر این ساخت و سازها صورت نگیرد، علاوه بر از بین رفتن زمین‌های مرغوب کشاورزی، شهر را با بحران‌های اقتصادی اجتماعی و محیطی مواجه می‌کند. به بیان دیگر شهرها در گسترش و توسعه فیزیکی خود بر محدوده خود می‌افزایند و زمین اطراف و پیرامون خود را تصرف می‌کنند و هرچه قدر این تحولات سریعتر و بدون برنامه باشد، تغییر در میزان کاربری‌های اراضی شهری نیز سریع و بدون برنامه‌تر خواهد بود و مشکلات فراوانی چون ترکیب نامناسب و ناهمگون کاربری‌ها، عدم دسترسی مناسب به خدمات ابتدایی شهری و استفاده نامناسب و غیر اصولی از اراضی و نهایتاً تخریب محیط زیست را به وجود می‌آورد. کشاورزی یکی از بخش‌های مهم اقتصادی در تمام کشورها و به خصوص کشورهای درحال توسعه‌ می‌باشد. بر اساس آخرین گزارشات سازمان خوار و بار جهانی (فائو) نزدیک به 40 درصد از جمعیت فعال اقتصادی جهان در بخش کشاورزی اشتغال دارند که اغلب این جمعیت در کشورهای در حال توسعه سکونت دارند و معیشت آنان از بخش کشاورزی تأمین می‌شود. گسترش کالبدی یا فیزیکی روزافزون سکونتگاه‌ها اعم از شهری و روستایی که امروزه در کشورهای توسعه نیافته و در حال توسعه شتاب فزاینده‌ای یافته‌اند، امری اجتناب‌ناپذیر است.که بعضا بشکل ارگانیک در طول زمان خصوصا در مورد سکونتگاه‌های روستایی مشاهده می‌شود.که از جمله پیامدهای آن تغییر کاربری اراضی بخصوص کاربری‌های مولد در بخش کشاورزی خواهد بود. بر اساس نتایج تحقیقاتی که در سال 1977 توسط سـازمان ملـل متحـد منتشـر شـد، 71کشـور از 114 کشور در حال توسعه بر این عقیده بوده‌اند که توزیع فضایی جمعیت آنها غیر قابل قبول بوده و از ایـن رو به اصلاحات اساسی برای ایجاد تغییرات قابل توجـه در توزیـع فضـایی و جابـه جـایی داخلـی جمعیـت پرداخته‌اند 24 کشـور یـا در واقـع 20 درصـد ایـن کشورها، براین عقیده بـوده‌اند کـه نحـوه‌ی توزیـع جمعیت در کشورشان تا حدی غیرقابل قبول بـوده و در خــور مداخلــه و سیاســتگذاری اســت. این روند کماکان وجـود دارد، به‌طوری‌کـه امروزه در ایران، شبکه شهری عملکرد سلسله مراتبـی نداشته و شمار کانون‌های زیسـتی، توزیـع فضـایی و حجم جمعیتی آنها از یـک نظـام کـارکردی سلسـله‌مراتبی تبعیت نمی‌کند، و شبکه‌ی شهری هـم چنـان در جهت تمرکزگرایی در حال تحول اسـت. اینک با توجه بـه شـلوغی بـیش از حـد شهرهای بزرگ و مشـکلات ناشـی از آن و هزینـه‌ی گــزاف احــداث شــهرهای جدیــد در ایــران و عــدم موفقیــت کامــل آنهــا و همچنین تقویت شهرهای اقمـاری کـه خود در دراز مـدت منجـر بـه تمرکزگرایـی و فشـار بیشتر بر مادرشهرها می‌شود؛ یکی از بهترین ایده‌ها، جهت تمرکززدایی و توسعه‌ی همه منـاطق کشـور و تقویت یک شبکه‌ی منظم شهری - روستایی، ایجـاد شهرهای کوچـک اسـت. زیـرا شهرهای کوچک روستایی با ایجاد فرصت‌های شغلی غیر زراعی و ارائـه خـدمات مـورد نیـاز، در کـاهش مهاجرت روستاییان به شهرهای بزرگتر، نقش مـوثری ایفاد نموده و زمینه توزیع متعادل جمعیت، امکانات و سرمایه را فراهم می‌آورند. چنین رویکردی امروزه در قالـب راهبــــرد کارکردهــــای شــــهری در توســــعه روستایی مطـرح اسـت،که ایجـاد شـهرهای کوچک را در پیوند کارکردی با حوزه‌های روسـتایی محور قرار می‌دهد. اصـولاً در صـورت توجـه بـه شـهرهای کوچـک مشکلات کمبود مسکن، بیکاری، ترافیـک و غیـره در شهرهای بزرگ کـه بیشـتر بـه دلیـل عـدم توجـه بـه عملکرد چنین شـهرهایی اسـت تـا حـدودی تعـدیل خواهد شد.

    توضیحات

    اقتصاد کشاورزی

     

    ۱-۱ اقتصاد کشاورزی

    اقتصاد کشاورزی به مجموعه ای از علوم وروشها اطلاق می شود که عوامل اقتصادی موثر در امور کشاورزی، روابط اقتصادی موجود بین عوامل  تولید کشاورزی و کاربرد اصول اقتصادی را در تولید وتوسعه  کشاورزی مورد بحث و بررسی قرار می دهد به بیان دیگر اقتصاد کشاورزی عبارت از کاربرد اصول و نظریه های اقتصاد عمومی  در فرآیند تولید، مبادله وتوزیع ومصرف مواد غذایی ومواد خام اولیه  مورد نیاز سایر بخش هاست. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که اقتصاد کشاورزی، روش های چگونگی استفاده مطلوب و بهینه از منابع طبیعی در بخش کشاورزی را از طریق شیوه ها و ابزار کار آمد  خود مورد مطالعه قرار می دهد.

     

    ۱-۲ کشاورزی و توسعه اقتصادی

    مسیرها و راهبردهای توسعه بسیاری وجود دارند. بعضی از کشـورها بـا داشـتن منـابع نفتی و معدنی فراوان و صادرات آن­ها از سرمایه کافی برای پـیش بـرد توسـعه برخوردارند. بعضی دیگر از کشورها بر صادرات محصولات کشاورزی ماننـد قهـوه، کاکـائو و چـای بـرای دستیابی به این سرمایه­ها تکیه می­کنند. بعضی­ها بر صادرات صنعتی تمرکـز مـی­کننـد و این در حالی است که بعضی کشورها برای تولید غذاهای اساسی مورد نیاز خود تحت فشار هستند. لذا، مسیر بهینه توسعه از کشوری به کشور دیگر متغیر خواهد بود، اما انتخاب یک مسیر توسعه نامناسب، با منابع موجود معین در هر مرحله توسعه، می­تواند منجر به رکـود بلندمدت در اقتصاد شود. مثال­های متعددی از کشورهایی وجـود دارد کـه مسـیر نامناسـبی را بـرای توسـعه خـود انتخاب کردند و مجبور به پرداخت هزینه این اشتباه شده­اند. آرژانتـین، کشـوری بـا منـابع زمین مناسب مسیر توسعه­ای را در دهه­های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ انتخاب کـرد کـه بـر صـنعتی شدن و چشمپوشی از کشاورزی تأکید داشت. نتیجه این تصمیم نادرسـت، رکـود صـادرات، بهره وری ضعیف نیروی کار، پس انداز کم، سطح پایین درآمد و سرمایه گذاری ضعیف در دهه ۱۹۵۰ بود و در نهایت رشد اقتصادی به میزان زیادی کاهش یافت (کرباسی، ۱۳۹۱).

    با گذشت زمان اقتصاد دانان به این نتیجه رسیدند که تأکید صرف روی صنعت و غقلت از بخش کشاورزی به زیان و ضرر جریان توسعه است لذا با مطالعـاتی کـه توسـط ملور[۱] و جانسون[۲] انجام گرفت مشخص شد که کشاورزی نیز مساعدت­های زیادی بـه کـل جریـان توسعه می­کند که این مساعدها شامل انتقال نیروی کار، انتقال سرمایه، تأمین منابع ارزی، کمک به تهیه مواد غذایی و در نهایت پنجمین مساعدت این است که بازار مناسبی را برای محصولات صنعتی می­تواند فراهم کند. تجربیاتی که در کشورهای در حال توسعه به دست آمد نیز حاکی از این بود که اگر در اوایل توسعه از سرمایه­گذاری در بخش کشاورزی غفلت شود مشکلاتی در جریان توسعه ایجاد می­کند لذا برخالف نظریـات قبلـی، اقتصـاددانان بـه این نتیجه رسیدند که در جریان توسعه، توسعه کشاورزی نیز ضروری اسـت (ملور، ۱۹۷۳).

    کشاورزی در بیشتر کشورهای با درآمد پایین، یک بخش مولد اسـت. در مراحـل اولیـه فرآیند توسعه، بیشتر جمعیت در بخش کشاورزی مشغول به فعالیت­اند و درصـد بـالایی از درآمد ملی از این بخش حاصل می­شود. همگام با پیشرفت توسعه، جمعیـت رشـد یافتـه و درآمد سرانه افزایش می­یابد. با افزایش درآمد، غذای بیشتری تقاضا می­شود و مطابق بـا آن باید تولید کشاورزی یا واردات افزایش یابد. به دلیل اینکه بخش کشاورزی قسـمت اعظـم منابع در اکثر کشورهای کم درآمد را تشکیل می­دهد، سرمایه­های کمی بـرای واردات مـواد غذایی و غیر غذایی در دسترس است. ظرفیت بخش کشاورزی برای به­کارگیری نیروی کار گسترده محدود است. هنگامی که درآمد بـه افـزایش خـود ادامـه مـی دهـد، تقاضـا بـرای کالاهای غیرغذایی هم رشد می­یابد. بنابراین، توسعه اقتصادی نیازمند انتقـال اقتصـادی یـا ساختاری اقتصاد و گسترش نسبی بخش­های غیرکشاورزی است. بخش کشاورزی بایسـتی غذا، نیروی کار و سرمایه را برای گسترش دیگر بخش­ها تأمین کند. همچنین بایـد بـازاری برای کالاهای غیرکشاورزی فراهم آورد. کشـاورزی ابتـدائی و بـا بهـره وری پـایین در اکثـر کشورهای در حال توسعه فرصت مناسبی را بـرای افـزایش درآمـد ملـی از طریـق توسـعه کشاورزی به­وجود آورده است. به دلیل ابتدائی بودن و درآمد سرانه پایین بخش کشـاورزی، بهبود توزیع درآمد و رسیدن به رفـاه بخـش بزرگـی از جمعیـت از طریـق توسـعه بخـش کشاورزی می­تواند هدفی مناسب برای کشورهای در حال توسعه باشد (کرباسی، ۱۳۹۱).

    به طور خلاصه، نقش­های مهم و اساسی کشاورزی در سطوح مختلف را بدین صورت می­توان نام برد: داشتن سهم عمده در رسیدن به اهداف توسعه هزاره سوم (توسعه پایدار و کاهش فقر) درآمدزایی فقرای روستایی کشورهای در حال توسعه (ولهان[۳]، ۲۰۰۳) ایجاد امنیت غذایی (گیلیس، ۱۳۸۵) کاهش مخارج غذایی در بودجه خانوار (رحیمی، ۱۳۷۹) تغییر ساختار اقتصاد تولیدی (قدیری معصوم، ۱۳۸۲) تثبیت قیمت محصولات کشاورزی، استفاده مناسب از زیرساخت­های جغرافیایی در نواحی روستایی (فرانسیس و دیگران، ۱۳۷۷) وابستگی عمیق با منابع طبیعی و اثرگذاری بر پایداری محیطی، کاربر بودن بخش کشاورزی (رحیمی، ۱۳۷۹) و زمینه ساز فعالیت­های غیرکشاورزی در روستا و ناحیه (دالهامر[۴]، ۲۰۰۷( و در فرآیند توسعه ملی می­توان به این موارد اشاره کرد: کمک به توسعه سایر بخش­ها از طریق ایجاد مازاد اقتصادی (تأمین سرمایه، تأمین انرژی و مواد اولیه صنایع دستی و صنعت) کمک به تأمین سرمایه در رشد اقتصادی، کمک به تأمین منابع ارزی، کمک به ذخیره تیروی کار، کمک به بازار کالاهای صنعتی (شکوری، ،۱۳۸۴) نیل به خودکفایی کشاورزی به منظور جلوگیری از زیر سلطه قرارگرفتن، تغییر جهت منطقی مهاجرت در سطح کشور و بخش­های مختلف (قدیری معصوم، ۱۳۸۲) نقش توریستی کشاورزی در مناطق روستایی (فیروزنیا، ۱۳۸۲) اشاره کرد.

    داوری ارزش و فروض درباره موارد مطلوب و نامطلوب در توسعه، عناصر حل نشدنی مرتبط با اقتصاد توسعه هستند. در حقیقت همین که به وضعیت جهانی غذا، درآمد و جمعیت، مشکل درآمد و جمعیت گفته میشود خود یک داوری ارزش است. نگرانی ها در مورد برابری اقتصادی و اجتماعی، کاهش فقر و نیاز به بهبود آموزش، همه از عقاید ذهنی درباره آنچه که خوب است و آنچه که خوب نیست استنتاج میشود. حتی اگر همه مردم اعتقادات و ارزشهای مشابهی داشته باشند، ممکن است وزنهای مختلف عقاید و ارزش های شخصی درون مجموعه را قبول نداشته باشند. چون مجموعه صحیحی از وزنها وجود ندارد، ممکن است که مردم با راهحلهای مناسب مسائل توسعه، حتی در صورتی که مشخص شود این راهحلها منتهی به اثر مثبتی بر زندگی آنها میشود، موافق نباشند. درجریان توسعه، نتیجه بیشتر سیاستهای پیشنهادی دارای تعدادی نفع برنده و زیان دیده خواهد بود. در بعضی موارد منتفعین میتوانند ضرر زیان دیدگان را جبران کنند، اما دراغلب اوقات چنین امری میسر نیست. به دلیل اینکه گروههای متأثر از توسعه، قدرتهای سیاسی متفاوتی در جامعه دارند، سیاستهای توسعه اقتصادی و اجتماعی نمیتوانند جدااز فرآیند سیاستی باشند. برای موفقیت در سیاستهای توسعه باید این واقعیت ها مورد توجه قرار گیرند. شاخصهایی که ناشی از توسعه در یک جامعه می باشد میتواند در سه گروه زیر طبقه بندی گردد)تودارو، ۱۳۸۴)

    معاش زندگی: بالا بردن قدرت تأمین نیازهای اساسی زندگی مثل غذا ، بهداشت ،مسکن، امنیت، پوشاک و غیره.

    اعتماد به نفس: اعتماد به نفس به عنوان یک ارزش توسعه، به معنای عزت نفس و اعاده حیثیت افراد جامعه است. هدف بسیاری از کشورهای درحال توسعه از تلاش برای نیل به توسعه اقتصادی کسب شخصیت و اعتماد به نفس است. به بیان دیگر اعتماد به نفس عبارتست از دسترسی به برخی از شاخص های مربو به رفاه ملی به گونه ای که کشورهای در حال توسعه در مقابل کشورهای توسعه یافته و برخوردار از رفاه ملی احساس حقارت ننمایند.

    آزادی از قید بردگی: منظور از آزادی در توسعه مفهوم اساسی آن است که شامل رهایی از شرایط مادی از خود بیگانه کننده زندگی و آزادی از قیود اجتماعی انسان نسبت به طبیعت، جهل، بدبختی و نیز انسان های دیگر ، نهادها و باورهای حزبی می  باشد(تودارو، ۱۳۸۴).

     

    ۱-۳ تکامل تاریخی توسعه کشاورزی

    تکامل تاریخی توسعه کشاورزی درجهان را میتوان به چهار دوره تقسیم کرد. دوره اول از زمان پیدایش انسان روی کره زمین تا ابداع کشاورزی ساکن یعنی حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش از میلاد که انسان شروع به شکار و بهدست آوردن غذا کرد. ترکیب دو عامل تغییرات آب و هوایی و انقراض حیوانت عظیم الجثه در پایان آخرین عصر یخبندان شرایط را برای ظهور کشاورزی مهیا کرد. این مرحله پایان دوره اول کشاورزی را نشان می دهد. دومین دوره کشاورزی با ابداع کشاورزی ساکن و پیش رفتن برای تحول در معیارهای سنتی کشت و تولید حیوانات، شروع شد. این نظامها شامل واکنش به فشار جمعیت و توجه به کمیابی عوامل مختلف تولید ادامه یافت.

    سومین دوره توسعه کشاورزی، که توسط دانشمندان و رشد صنعتی به پیش رانده شد، از نیمه قرن نوزدهم آغاز شد. این دوره با مکانیسم کشاورزی، توسعه ارقام محصول کارآتر و اصلاح نژاد حیوانات، کاربرد علم در توسعه کودهای شیمیایی و سموم دفع آفات، و ایجاد صنعت و زیربنا جهت تبدیل کشاورزی به اقتصاد مدرن آغاز شد. گسترش محصولات با کشت متمرکز محصول در زمین در این دوره عملی شد.ایجاد و بلوغ سیاستهای نهادی – دولتی، ساختارهای قانونی، ساختار بازاریابی و غیره کمک شایانی در معرفی چهارمین دوره توسعه کشاورزی میکنند. در کشورهای در حال توسعه، ناتوانیها در سودآوری ناشی از تحولات علمی دوره سوم را به طور آشکاری میتوان به ناتوانی نهادی نسبت داد. تلاشهای توسعه بر بهبود نهادی به منظور پیشبرد رشد کشاورزی تمرکز می کند. آموزش و ایجاد زیربناهای بازاریابی، همننین اصلاحات سیاستی به منظور ایجاد انگیزه برای کشاورزان،قسمتهای مختلف این تحول نهادی هستند. نهادهای علاقمند به تولید، انتشار و پیشبرد تکنولوژیها قسمت بحرانی این چهار دوره را تشکیل می دهند.

    همانگونه که آدام اسمیت به درستی تأکید کرده است، پیشرفت در توان تولیدی جامعه بشری به وسیله پیشرفت در تقسیم کار به دست میآید. در عین حال که مردم در فعالیتهای گوناگون تخصص دارند، یک سیستم نیاز به هماهنگی آنان دارد. نظام اقتصادی در تعریف، ترکیبی از سازمانهای اقتصادی است که در فعالیت های اقتصادی گوناگون برای رسیدن به تقسیم کار از نظر اجتماعی بهینه هماهنگ میشوند. بازار سازمانی است که سودجویی افراد را از طریق رقابت بر اساا قیمت هماهنگ می کند. دولت سازمانی است که سلطه خود را بر مردم از طریق فرمان حکومتی به منظور تعدیل تخصیص منابع اعمال می کند. از سوی دیگر، اجتماع سازمانی است که اعضای ش را به طور داوطلبانه بر اساا پیوندهای شخصی نزدیک و اعتماد متقابل به همیاری همدیگر متمایل میکند. بازار با ابزار رقابت با انگیزه کسب سود، دولت با ابزار سلطه بر اساس قدرت قهری و اجتماع با ابزار همیاری بر اساا توافق، هماهنگی و تقسیم کار میان افراد به جانب مس یری مطلوب از نظر اجتماعی پیش میروند. در عمل، اجتماع و دولت اغلب همپوشانی دارند. برای مثال،یک روستا، اجتماعی تعریف میشود که در واقع روستاییان داوطلبانه با یکدیگر همیاری می کنند. اما اگر روستاییان اختیاراتی را به فرد یا افراد خاصی برای اعمال قدرت قهری در اداره امور روستا تفویض کنند، آن روستا می تواند به عنوان یک دولت کوچک تلقی شود.

    در دنیای واقعی اجتماع و دولت در نظام اقتصادی اغلب ترکیب تفکیک ناپذیری هستند.به هر حال، آنها از نظر کارکردی مجزا از هماند. مناسبات بین اجتماع و بازار همانی است که بین بازار و دولت جاری است(ملور ۱۹۷۳).

    بنابه تعریف، یک گروه از مردم بر اساس اعتماد متقابل بر مبنای تعامل شخصی عمیق در یک اجتماع به هم می پیوندند. از نظر تئوری، دامنه اجتماعات از خانواده تا اجتماع ملی و فراتر از آن اجتماع بین المللی گسترش می یابد. در اقتصادهای در حال توسعه، این اجتماعات به طور اخص به عنوان قبایل و روستاها برحسب پیوند خونی و خویشاوندی سببی و محلی مشاهده میشوند. اما در اقتصادهای توسعه یافته مناسبات اجتماعی از طریق مجراهای گوناگون مانند محل کار، آموزشگاه ها، مسجد، باشگاه ورزشی و دیگر باشگاههای تفریحی شکل گرفته است که تأثیر مهمی بر معاملات تجاری و فعالیت های سیاسی دارد.

     

    ۱-۴ کاربری اراضی

    کاربری اراضی[۵] از دو کلمه کاربری و اراضی تشکیل شده است. اراضی به کلیه امکانات طبیعی با خصوصیات و شرایط طبیعی یک محل نظیر اقلیم، زمین شناسی، خاک، توپوگرافی، هیدرولوژی و … اطلاق می شود. کاربری یعنی استفاده از امکانات طبیعی موجود بر حسب نیازهای انسانی که ممکن است منطبق بر استعداد اراضی و به شیوه های علمی یا به روش سنتی و احتمالا تخریب کننده اراضی باشد. (فائو، ۱۹۸۱)

    به سخن دیگر، کاربری زمین، الگوی توزیع مکانی- فضایی عملکردهای متفاوت سکونتگاه‌هاست بر حسب عرصه‌های مسکونی، صنعتی، تجاری و فضاهای اختصاصی به موارد استفاده‌ی اداری، موسسات و نهادهای اجتماعی و گذران اوقات فراغت. فعالیت‌های مرتبط با کاربری زمین در کشورهای مختلف تا حدی با یکدیگر تفاوت دارد، در ایران فعالیت‌های مرتبط با کاربری اراضی، با تاکید بر عرصه‌های کوچکتر و روستایی، معمولاً شامل موارد و ویژگی‌های زیر است:

    • کاربری مسکونی با مقادیر مختلف تراکم کم، متوسط، زیاد و ویژه
    • کاربری تجاری – خدماتی، شامل بازار، دفترهای تجاری و خدماتی، عمده فروشی، بانک و موسسات اعتباری در سطح سکونتگاه‌های بزرگ‌تر و مرکزی و دفاتر خدمات، خرده فروشی، قهوه خانه، واحدهای خدمات پشتیبانی و مانند آن، در سطح سونتگاه‌های کوچکتر روستایی
    • کاربری آموزشی، شامل واحدهای آموزشی دبستان، راهنمایی و دبیرستان، واحدهای آموزش بزرگسالان (نهضت) و آموزشگاه‌های ترویجی در سطح سکونتگاه‌های روستایی
    • کاربری فرهنگی – مذهبی، در محیط‌های روستایی بیشتر شامل اماکن تاریخی، کتابخانه، زمین ورزش، مسجد، حسینیه، امامزاده، مکان‌های مقدس
    • کاربری درمانی – بهداشتی، شامل درمانگاه، مرکز درمانی، دفتر مامایی، خانه‌ی بهداشت، گرمابه عمومی و مانند آن در سکونتگاه‌های روستایی
    • کاربری اداری – انتظامی، شامل، پاسگاه انتظامی،دفاتر نهادها و دستگاه‌های خدمات رسان به روستاها
    • کاربری تاسیساتی، شامل تاسیسات آب، برق، گاز، مخابرات، آتش نشانی، جایگاه سوخت و همچنین محل گردآوری و دفع زباله، غسالخانه، گورستان و مانند آن
    • کاربری صنعتی، شامل کارگاه‌ها و واحدهای کوچک صنعتی، عرصه‌های اختصاص یافته به نواحی صنعتی و مانند این‌ها
    • کاربری ارتباطی و حمل و نقل، شامل شبکه‌ی ارتباطی، توقفگاه عمومی، انبار کالا، سردخانه و مانند این‌ها
    • سایر فعالیت‌ها و عملکردها

    تعیین انواع کاربری اراضی و نحوه جایابی آنها در مجموعه‌ی اراضی، اعم از اراضی عمومی و خصوصی، در چارچوب برنامه‌های آماده‌سازی اراضی قرار می‌گیرد. علاوه بر این در این‌گونه برنامه‌ها، سعی می‌شود تا میان انواع کاربری‌های زمین در هماهنگی با قابلیت‌ها و امکانات محیطی، سازگاری برقرار شود. به این ترتیب بین برنامه‌های آماده‌سازی اراضی و تبیین انواع کاربری زمین ارتباطی تنگاتنگ وجود دارد (مشیری و سعیدی، ۱۳۸۹).

    کاربری زمین نحوه‌ی بهره‌برداری صحیح انسان از طبیعت است که در چند دهه‌ی اخیر از سوی پژوهشگران، به ویژه دانشمندان علم جغرافیا به کار رفته است. این واژه استفاده از امکانات و توانایی زمین را نشان می‌دهد. موضوع مطالعات کاربری اراضی، چگونگی پدیده‌های زمینی و روش‌های گوناگون بهره‌برداری ا آن است. این مطالعات می‌تواند از دو دیدگاه صورت گیرد: اینکه در شرایط حاضر استفاده از زمین چگونه است و دوم اینکه استفاده از زمین به چه صورتی می‌تواند باشد.

    به‌طور کلی اولین ویژگی اصلی علم جغرافیا خصلت اکولوژیک (رابطه انسان و محیط) است. طبیعت خود بهترین راهنما در استفاده از زمین است، بر اثر رشد جمعیت و آبادیها و تبدیل آن به شهر‌های کوچک و بزرگ و پیشرفت فناوری، روش‌های استفاده‌ی درست یا نادرست از آن تحت‌تاثیر نیازها قرار می‌گیرد و الویتها تغییر می‌یابد. در همین مقطع از توسعه‌ی فضایی است که بررسیهای مربوط به نوع استفاده از اراضی به منظور برنامه‌ریزی در زمینه مکانیابی بهینه برای فعالیت‌ها با در نظر گرفتن تمامی جوانب، ضرورت می‌یابد. در این میان شیوه‌های استفاده از زمین معمولاً شیوه‌ای متناسب با شرایط زمین است که سودمند‌ترین شیوه خواهد بود و این خود با بررسی امکانات فنی و فیزیکی زمین تعیین می‌شود که اگر در فرایند اطلاعات کافی فراهم باشد، بهترین نتیجه حاصل خواهد شد (سرور، ۱۳۸۵).

    برنامه‌ریزی کاربری زمین، جهت تنظیم روابط بین فضا، جمعیت، اشتغال و سکونتگاه‌ها شکل گرفته است. در این نوع برنامه‌ریزی ازمان فضایی شهر و روستا بر اساس روند رشد اجتماعی و اقتصادی در شرایط موجود و رویکردهای مناسب پس از تحلیل، ارزیابی به صورت طرح‌های اجرایی متبلور می‌شود. بدین منظور وضعیت مناسب از طریق تحلیل روندها و معرفی فضاهای مستعد انواع فعالیت‌ها، سکونتگاه‌ها و خدمات مورد نیاز پیش‌بینی و مکانیابی می‌گردد

    بنابراین کاربری زمین را می‌توان این‌گونه تعریف کرد: کاربری زمین به‌طور ذاتی درباره‌ی تمام جنبه‌های فضایی و فعالیت‌های انیان در زمین و طریقه‌ای که سطح زمین می‌تواند برای نیازهای مختلف آماده شود و از آن بهره‌برداری گردد، بحث می‌کند (رضویان، ۱۳۸۱).

    ۱ Melor

    ۲ Johanson

    ۱Whelan

    ۲Dalhamer

    [۵]– Land use

    نقد و بررسی‌ها

    هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

    اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “اقتصاد کشاورزی در توسعه شهری”

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    امتیازات کاربران

    میانگین امتیازات کاربران به ویژگی های محصول
    0 امتیاز 5 ستاره
    0 امتیاز 4 ستاره
    0 امتیاز 3 ستاره
    0 امتیاز 2 ستاره
    0 امتیاز 1 ستاره

    پرسش و پاسخ

    برای ارسال پرسش یا پاسخ باید در سایت وارد شوید. ورود به حساب کاربری
    لطفا متن پرسش/پاسخ خود را وارد کنید

    اطلاعات فروشنده

    • فروشنده: 1001packi
    • هنوز امتیازی دریافت نکرده است.