اشتراک مدیریت نظام مراقبت بیماریهای واگیر (ارائه یک الگوی تجربی در بیمارستانها) راهنمائی برای سیاستگذاران، برنامه ریزان و مدیران نظام سلامت

بستن

پیشنهاد شگفت انگیـــــز 28.6% تخفیف

مدیریت نظام مراقبت بیماریهای واگیر (ارائه یک الگوی تجربی در بیمارستانها) راهنمائی برای سیاستگذاران، برنامه ریزان و مدیران نظام سلامت

No English Name Available
میانگین امتیاز کاربران : 0 / از 5
  • ارسال با پیک و یا پست
  • قیمت : 25,000تومان35,000تومان
توضیحات کوتاه

مدیریت نظام مراقبت بیماریهای واگیر (ارائه یک الگوی تجربی در بیمارستانها) راهنمائی برای سیاستگذاران، برنامه ریزان و مدیران نظام سلامت

مقدمه
اولين بحث در خصوص مراقبت هاي بهداشتي  اوليه به مدل داوسون [1] بر مي گردد كه در حوالي سال 1920 در بريتانيا مطرح گرديد. در دهه 1960 بسياري از كشورهاي در حال توسعه، شوق زيادي را براي ارائه خدمات درماني و مراقبت هاي پيشگيري نشان دادند. ولي همچنان به دليل فقر فرهنگي و فقدان شيوه رويكرد مناسب به اين خدمات، استفاده از اين خدمات را دچار مشكل نموده بود. علي رغم اين، مواردي شامل افزايش واكسيناسيون موفقيتي مناسب در ارائه خدمات بهداشتي است، كه توسط كشورهاي مختلف به اجرا در آمده بود. شايد شروع ارائه خدمات و مراقبت هاي بهداشتي اوليه را از جوامع فقير روستايي در چين[2]، تانزانيا[3]، سودان[4] و ونزوئلا[5] دانست. البته اين خدمات بيشتر شامل خدمات درماني بود. در طول دهه 1970 ، سازمان جهاني بهداشت، راه حل هاي جديدي براي ارائه و حل مشكلات پيشنهاد گرديد. كنفرانس آلماآتا[6] در سال 1978 به عنوان يكي از نقاط عطف در ارائه خدمات سلامت در دنيا محسوب مي گردد. در اين كنفرانس كه اكثر كشورهاي دنيا در آن حضور داشتند، تاكيد بر انجام اقدامات پيشگيري بر درمان، به عنوان يكي از مهمترين راه هاي تامين سلامتي تعيين گرديد. بر همين اساس نظام مراقبت هاي اوليه بر اساس چهار ركن اساسي: 1. عدالت 2. همكاري بين بخشي 3. مشاركت مردمي 4. استفاده از تكنولوژي مناسب شكل گرفت. در اين نظام خدمات مراقبت هاي اوليه در سه سطح تعريف گرديد(19). سطح اول خدمات شامل كليه خدماتي بود كه براي جلوگيري از بروز بيماري و يا حادثه تهديد كننده سلامت انجام مي گرفت. بعدها بر اساس تعريف ديگر، خدمات ارائه شده در اين سطح به دو دسته ديگر نيز تقسيم بندي مي شدند. دسته اول براي افرادي كه مستعد ابتلا به بيماري نبودند ولي ممكن است بعدها به بيماري يا حادثه دچار شوند (مانند كودكان و نوجوانان زير15 سال كه مستعد ابتلا به بيماري فشار خون نيستند ولي ممكن است كه بعدها به علت عدم رعايت سبك صحيح شيوه زندگي به آن بيماري مبتلا شوند) و دسته ديگر براي افرادي كه مستعد ابتلا به بيماري خاصي بودند (مانند كودكان زير شش سال كه مستعد ابتلا به بيماري هاي عفوني هستند كه تحت پوشش واكسيناسيون قرار خواهند گرفت) تعريف شده بود(20). سطح دوم خدمات شامل خدمات غربالگري بودند كه افرادي را كه به بيماري خاصي دچار هستند را شناسايي مي كند. سطح سوم خدمات بيشتر به درمان بيماري يا عوارض آن مي پردازد. در اين دسته درمان شامل درمان براي بيماري با عوارض برگشت پذير و توانبخشي براي بيماري هايي با عوارض برگشت ناپذير به منظور كاهش عوارض است. علي رغم تمامي موارد مطرح شده در مقدمه، استقرار نظام مراقبت هاي بهداشتي اوليه سال ها بطول انجاميد. در كشور ما از حوالي سالهاي 1353 كار مطالعاتي بر روي نظام سلامت ايران آغاز گرديد و پس از حدود پنج سال اولين نشانه هاي استقرار اين نظام در سال 1358 نمايان شد ولي تا استقرار كامل شبكه هاي بهداشتي درماني يعني در سال 1364 اين روند ادامه يافت. كه نتيجه آن راه اندازي خانه هاي بهداشت و بدنبال آن مراكز بهداشتي درماني روستايي در سطح مراقبت های بهداشتی اولیه [7]پس از استقرار برنامه روستاها و همچنين پايگاه هاي بهداشت و مراكز بهداشتي درماني شهري در سطح شهرها و ساير ساختارهاي نظام سلامت بود، شاهد پيشرفت سال به سال شاخص هاي سلامت كه نتيجه تلاش و موفقيت همه جانبه طراحان برنامه در جلب نظر سياستمداران بود، هستيم(21).  
مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه
مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه مراقبت‌هاي بهداشتي اساسي مي‌باشد كه توسط نظام بهداشتي با يك روش عملي و علمي قابل قبول از نظر روش‌ها و تكنولوژي، قابل تحمل از نظر هزينه ها (براي جامعه و كشور) و با مشاركت كامل مردم و روحيه خود اتكايي به افراد و خانواده ها در سطح جامعه ارائه مي‌گردد. سازمان جهاني بهداشت مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه را اين چنين تعريف مي‌كند : مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه مراقبت‌هاي اصلي در زمينه بهداشت است كه بايد براي همه افراد و خانواده هاي جامعه قابل دسترس باشد. اين خدمات بخش اساسي نظام بهداشتي و توسعه اقتصادي اجتماعي كشور است. مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه اولين سطح تماس فرد،‌ خانواده و جامعه با نظام بهداشتي كشور بوده و خدمات را تا حد ممكن به جايي كه مردم در آن كار و زندگي مي‌كنند مي‌برد(19). هدف از ارائه اين مراقبت‌ها حفظ، نگهداري وارتقاء سطح سلامت افراد جامعه است و امروزه بر اين نكته تاكيد مي‌شود كه خدمات بهداشتي بايد طيف كامل خدمات پيشگيري، درماني و بازتواني را پوشش دهد. براي مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه وجوه فلسفي و استراتژيك به شرح زير در نظر گرفته شده است :   1- مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه وجهي فلسفي دارد زيرا : بهداشت در تعريف، جامعيتي را در بر مي‌گيرد كه علاوه بر مراقبت‌هاي بهداشتي درماني، آميختگي و هماهنگي بخش اعظم اقتصادي ـ اجتماعي جامعه يعني كشاورزي و دامپروري، نيرو، ‌مسكن، كار، آموزش، ارتباطات را شامل مي‌شود. متكي بر مشاركت مردم است و مي‌خواهد نيازهاي اساسي بهداشت را به تقاضا و طلب جامعه تبديل كند. متضمن توزيع عادلانه منابع اجتماعي بين طبقات مردم بويژه طبقات محروم جامعه است، چون مي‌خواهد امكانات بهداشتي را تا حد ممكن به محل كار و زندگي مردم نزديك كند. 2- مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه وجهي استراتژيك دارد زيرا : سلامتي را به عنوان محور توسعه شناخته كه همواره بايد از اولويت در سرمايه گذاري‌هاي توسعه كلي جامعه برخوردار باشد. عرضه مراقبت‌هاي اوليه بهداشتي در اولين سطح تماس جامعه با نظام بهداشتي كشور به صورت خدماتي هماهنگ و تلفيق يافته آغاز مي‌شود و جامعيت خود را در سطوح بعدي تكامل مي‌بخشد. مشاركت مردم را در كليه مراحل برنامه ريزي، اجرا و نظارت طلب مي‌كند.  با سطح بندي خدمات و از طريق نظام ارجاع و همچنين بكارگيري تكنولوژي مناسب و متناسب با سنت‌ها و امكانات محلي باعث مي‌شود كه اين خدمات با كمترين بهايي كه جوامع و دولت‌ها قادر به پرداخت آن هستند در دسترس همگان قرار گيرد. براي وصول به هدف‌هاي خود نيازمند نظام بهداشتي مناسبي است كه تامين اين هدف‌ها را ممكن سازد. چنين نظامي بايد با انجام پژوهش‌هاي كاربردي به اصلاح خويش بپردازد و تغييرات ضروري را براي هر مرحله پذيرا باشد(22).

توضیحات

مقدمه

امروزه بیماریابی، گزارش دهی به هنگام بیماریها و اقدام مناسب و به موقع در مقابل موارد گزارش شده یکی از ضروریات نظام بهداشتی هر کشور محسوب می شود برای برآورد  وضعیت تندرستی جامعه و برنامه ریزی مناسب جهت ارایه خدمات بهداشتی لازم و ارزشیابی کیفیت آنها نیاز به گرداوری داده های کافی در زمینه بیماریهای موجود در جامعه می باشد. پایه و اساس کنترل بیماریها را در سیستم بهداشتی مراقبت بیماریها تشکیل می دهد. سیستم مراقبت به عنوان یک نقطه کلیدی در تمام سیاست گذاری های بهداشتی در کشورها در نظر گرفته می شود. تعیین اولویت ها، برنامه ریزی تقسیم منابع، پیش بینی و تشخیص سریع اپیدمی، پایش و ارزشیابی برنامه های پیشگیری و کنترل بیماری ها، همه احتیاج به سیستم مراقبت ملی دارند.

کنترل و کاهش بیماری ها یکی از اهداف اساسی توسعه جهانی است که هر ساله با تعیین شاخص های بهداشتی و مشاهده روز به روز تغییرات این شاخص ها، وضعیت هر کشور سنجیده و بر این مبنا برنامه های کوتاه و دراز مدت سیاست گذاران جامعه تعیین می گردد(۱). از مهمترین وظایف دولت ها تامین امنیت و سلامت مردم می باشد و در هر کشوری ساز و کار مناسب طراحی و حمایت می شود. مهمترین ابزار مدیریت بیماریها، نظام مراقبت بیماریها[۱] است که اطلاعات مربوط به بیماری ها را تولید می کند(۲). اصل اساسی کنترل بیماریها، مراقبت[۲] است که به معنای جمع آوری، تجزیه و تحلیل و انتشار اطلاعات مربوط به یک رویداد بهداشتی مورد انتخاب می باشد(۱).

علی رغم پیشرفت های شگرف علم پزشکی در زمینه های پیشگیری و درمان بیماری های واگیر[۳]، متاسفانه هنوز هم بیماریهای عفونی[۴] با قابلیت ایجاد اپیدمی به عنوان یک مشکل بهداشتی در سراسر جهان مطرح هستند. بروز مقاومت دارویی در عوامل بیماریزا و یا ناقلین آنها، بازگشت مجدد برخی بیماری ها به مناطقی که سال ها عاری از آن بیماری بوده اند و ظهور بیماری های جدید، همه از دلایل لزوم توجه همه بخش های درگیر سلامت به این بیماریها هستند(۳).

برخی دانشمندان معتقدند که در کشورهای در حال پیشرفت، مراقبت از بیماری ها شکل دیگری به خود گرفته و رفته رفته بار ناشی از بیماری های عفونی، کمتر شده و جای آن ها را بیماری های غیرواگیر[۵] گرفته است، حال آنکه واقعیت چنین نیست. بار ناشی از بیماری های عفونی و واگیر در مجموع کمتر نشده و بیشتر هم شده است و بیماری های رفتاری مثل ایدز و هپاتیت های ویروسی و بیماری های آمیزشی هم به آن ها اضافه گردیده است. از سوی دیگر بسیاری از بیماری های عفونی جایگاه جغرافیایی قبلی خود را ترک کرده و به سایر نقاط دنیا دست یافته اند؛ وبا[۶]، مالاریا[۷]، تب دانگ[۸]، تب درّه ریفت[۹] و سایر تب های خو نریزی دهنده ویروسی[۱۰] از آن جمله می باشند. این در حالی است که در کنار آن ها به طور روزافزونی بر میزان بروز و شیوع بیماری های عفونی نوپدید هم افزوده شده و بیماری های عفونی کنترل شده نیز بازپدید شده اند(۴). بیماری های عفونی بطور فزاینده ای سلامت عمومی را تهدید می کنند و نقش بسزائی در افزایش هزینه های مراقبت سلامت بسیاری از کشورها بالاخص کشورهای در حال توسعه دارد. اطلاعات مراقبت می تواند در جهت سیاستگذاری، برنامه ریزی، اجرا، تخصیص منابع و برای پیش بینی و تشخیص سریع اپیدمی ها در سطح محلی، ملی و بین المللی بکار رود(۵). برای کاهش بار بیماریهای واگیر بویژه در کشورهای در حال توسعه، تولید داده بایستی توسط برقراری مراقبت دقیق و امکانپذیر از این شرایط و ریسک فاکتورهایشان تقویت شود. در بسیاری از نقاط جهان مراقبت از بیماری تعهد شده است و به عنوان یکی از اجزا مهم برنامه های کنترل و پیشگیری شناخته شده است(۶).

پایه و اساس مراقبت بیماری ها در سیستم بهداشتی را گزارش دهی[۱۱] تشکیل می دهد. گزارش دهی به عنوان نقطه کلیدی در تمام سیاست گذاری های بهداشتی در کشورها در نظر گرفته شده و اطلاعات یک اولویت بهداشتی در نظر گرفته می شود(۷). گزارش موارد بیماری عفونی یک عنصر حیاتی در برنامه ریزی و ارزشیابی برنامه های پیشگیری و کنترل بیماری است. علیرغم گزارش دهی اجباری توسط قانون، نقص گزارش دهی بیماریهای عفونی بخوبی در بسیاری از کشورها اثبات شده است(۸).

به هر حال حقیقت نشان می دهد که مراقبت بیماری در بسیاری از کشورها به بخش های مختلف تفکیک شده و یا منسوخ شده است. تضمین کیفیت و اثر بخشی مراقبت و پاسخگویی سلامت عمومی می تواند در یک محیط غیر متمرکز که کارکرد های نظام سلامت از سطح ملی به سطوح محلی واگذار می شود چالش برانگیز باشد. فعالیت های اصلی برای یک سیستم مراقبت سلامت شامل جمع آوری داده ها، آنالیز، انتشار، اطلاعات و پاسخگویی، سادگی، انعطاف ­پذیری، حساسیت، مناسب بودن و ارتباطات خوب برای مراقبت موثر، حیاتی هستند(۱۲).

بیماری های واگیر از قبیل ایدز، عفونت های منتقله از راه جنسی و توبرکلوزیس نظام های مراقبت جداگانه ای از نظام مراقبت بیماری های واگیر یکپارچه دارند که این منجر به همپوشانی بین نظام ها و اتلاف منابع می گردد. بنابراین پرداختن به نظام مراقبت بیماری های واگیر یک ضرورت می باشد(۱۵). سازمان جهانی بهداشت در سال جاری اعلام کرد یک میلیارد نفر از ساکنین کره خاک بطور مستقیم در معرض ابتلای به بیماری های عفونی که توان ایجاد همه گیری دارند قرار گرفته اند و اکنون با توجه به حقایق مذکور، صاحبنظران بهداشتی در دنیا به این نتیجه رسیده اند که مراقبت از بیماری ها با روش های گذشته دیگر پاسخگو نمی باشد. این وظیفه بین المللی است که همه کشورها بایستی در رابطه با تقویت آن سهیم باشند و برای تحقق آن بودجه، نیروی انسانی، تجهیزات و تدارکات لازم را پیش بینی و فراهم نمایند . بخشی از این نظام مراقبت شامل همه کشورهای دنیا، بخش دیگر آن به صورت منطقه ای و بخشی دیگر نیز در داخل کشورها بایستی سامان داده شود( ۱۶). نظام مراقبت موجود بیماری های واگیر با استفاده از توانمندی بسیار بالای شبکه خدمات بهداشتی درمانی اولیه کشور، موفقیت بسیار خوبی در شناسایی اپیدمی ها و طغیان های بیماری های کشور داشته است و با استفاده از آزمایشگاه های موجود (مانند مرکز تحقیقات و آزمایشگاه های رفرانس، انستیتو پاستور ایران، دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران…) برای شناسایی عوامل ایجاد کننده آنها تلاش کرده است.

نقد و بررسی‌ها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “مدیریت نظام مراقبت بیماریهای واگیر (ارائه یک الگوی تجربی در بیمارستانها) راهنمائی برای سیاستگذاران، برنامه ریزان و مدیران نظام سلامت”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

امتیازات کاربران

میانگین امتیازات کاربران به ویژگی های محصول
0 امتیاز 5 ستاره
0 امتیاز 4 ستاره
0 امتیاز 3 ستاره
0 امتیاز 2 ستاره
0 امتیاز 1 ستاره

پرسش و پاسخ

برای ارسال پرسش یا پاسخ باید در سایت وارد شوید. ورود به حساب کاربری
لطفا متن پرسش/پاسخ خود را وارد کنید

اطلاعات فروشنده

  • فروشنده: admingk
  • هنوز امتیازی دریافت نکرده است.