نموار قیمت سیستم های تحمل پذیر اشکال

بستن

اشتراک سیستم های تحمل پذیر اشکال

بستن

سیستم های تحمل پذیر اشکال

No English Name Available
میانگین امتیاز کاربران : 0 / از 5

ویژگی های محصول

    اطلاعات محصول

    • ارسال با پیک و یا پست
    • قیمت : 68,000تومان
    توضیحات کوتاه

    سیستم های تحمل پذیر اشکال

    [real3dflipbook id='9']   مفاهیمی همچون اشکال، خطا، خرابی، نقص، قطعی، نامطلوب تلقی می­شوند و همواره محققین به دنبال روش­هایي برای جلوگیری  و یا مدیریت پس از رخداد آنها هستند. آنچه که در این کتاب سعی می­شود به خوانندگان عزیز منتقل گردد، تمایزهایی است که مابین مفاهیم مذکور وجود دارد و روش­های مدیریت این رخدادهاست. لذا در ابتدا سعی شده است تا این مفاهیم بصورت دقیق تشریح شوند تا کاربر حس مشخصی از کاربرد این مفاهیم در موقعیت­های صحیح داشته باشد. شاید اگر عنوان این کتاب، "تحمل­پذیری اشکال" نبود، در این بخش نیز حساسیتی وجود نمی­داشت. اما مبتنی بر تخصصی بودن بحث پیرامون مفاهیم نامبرده، سعی شده است تا مرزهای موجود تبیین گردند. می­دانیم که دنیای مهندسی، توازن و مصالحه­ای مابین آورده­ها و سربارها یا داده­ها و ستاده­هاست. به عبارتی برای بدست آوردن مزیتی ممکن است به سیستم سربارهایی را نیاز باشد تا تحمیل نمود. برای بدست آوردن تحمل­پذیری اشکال نیز باید هزینه­ای پرداخت نمود و این هزینه افزونگی است؛ به عبارتی چندتایی کردن مولفه­ها یا زیرمولفه­ها. افزونگی مشتمل بر چهار قسم افزونگی سخت­افزاری(این که بجای یک مولفه سخت­افزاری از چندین مولفه سخت­افزاری استفاده شود)، افزونگی نرم­افزاری(این که بجای یک مولفه نرم­افزاری از چندین مولفه نرم­افزاری استفاده شود)، افزونگی زمانی(این که بر روی یک سیستم، از تکرارهای متوالی در بازه­های زمانی مختلف برای تشخیص و یا تحمل­پذیری یا حذف اشکال استفاده نمود) و افزونگی اطلاعاتی(این که به همراه اطلاعات اصلی، اطلاعات کنترلی نیز ارسال گردد تا گیرنده اطلاعات را در تشخیص و تصحیح و بطور کلی در کنترل خطاهای احتمالی حین انتقال توانمند نمود) است که سعی شده است تا در فصل­های مختلف کتاب در مورد این مباحث توضیحات مشروحی ارائه گردد.

    توضیحات

     

    فصل اول:

    مفاهیم مقدماتی

    ۱-۱ مقدمه

    حتما تاکنون در زمینه­های مختلف مهندسی با واژه­هایی همانند اشکال، خطا، خرابی، نقص، شکست و مفاهیمی از این دست برخورد کرده­اید. بدیهی است که تمامی این مفاهیم بار معنایی نامطلوب و منفی دارند و در کتاب­ها و مستندات علمی معمولا تفاوت چندانی در استفاده از یکی از این واژگان بطور خاص وجود ندارد. اما هنگامی که بحث در مورد اتکاپذیری، تحمل­پذیری اشکال، قابلیت اعتماد و مواردی از این قبیل است، کاملا استفاده از هر یک این واژگان بار معنایی متفاوتی دارد و هر یک را باید دقیقا در مکان مناسب خود بکار برد. مبتنی بر این اهمیت، در این فصل قصد بر این است تا در مورد مفاهیم پایه­ای صحبت کنیم.

     

    ۱-۲ اتکاپذیری

    اتکاپذیری[۱] یک ویژگی تجمیعی سیستمی است. بدین معنی که خود ویژگی­های دیگری را دربرمی­گیردکه از جمله این ویژگی­ها عبارتند ازقابلیت اطمینان[۲]، قابلیت در دسترس بودن[۳]، ایمنی[۴]، امنیت[۵]، قابلیت احیا، قابلیت نگهداری[۶]. در این فصل بر روی سه جنبه از مفهوم اتکاپذیری صحبت می­کنیم:

    الف)تهدیدها[۷] هماننداِشکال[۸]­ها، خطا[۹]ها و خرابی[۱۰]­ها

    ب)صفت­ها[۱۱]که عبارتند از قابلیت در دسترس بودن، قابلیت اطمینان، ایمنی، محرمانگی[۱۲]، جامعیت[۱۳] و قابلیت نگهداری.

    ج)ابزارها[۱۴]: روش­های پیشگیری از اشکال[۱۵]، روش­های تحمل­پذیری اشکال[۱۶]، روش­های برداشتن اشکال[۱۷] و روش­های پیش­بینی اشکال[۱۸]

     

    این توصیف را می­توان در درخت اتکاپذیری مشاهده نمود که در شکل ۱-۱ نشان داده شده است.

    شکل ۱-۱ درخت اتکاپذیری

     

    سیستم­های محاسباتی با ۵ ویژگی پایه­ای مشخص می­گردند:

    1. کارکرد[۱۹]
    2. قابلیت استفاده[۲۰]
    3. قابلیت کارایی[۲۱]
    4. هزینه[۲۲]
    5. اتکاپذیری

    همانگونه که مشاهده می­شود، اتکاپذیری یکی از مشخصه­های اصلی هر سیستم محاسباتی و کامپیوتری است. در اینجا اولین تعریف از مفهوم اتکاپذیری را ارائه می­کنیم:

    اتکاپذیری یک سیستم محاسباتی، توانایی تحویل سرویس به گونه­ای است که آن سرویس قابل اعتماد باشد.

    سرویستحویل داده شده توسط یک سیستم، رفتاری است که کاربر و یا کاربران آن سیستم، از آن انتظار دارند. یک کاربریک سیستم دیگر است (که خود می­تواند یک شخص و یا یک سیستم دیگر باشد)، که با واسط سرویس در تعامل است. کارکردیک سیستم، چیزی است که سیستم قصد دارد تا انجام دهد که این کارکرد در مشخصه­های کارکردی سیستم توصیف می­شود. هنگامی سرویس صحیح ارائه می­شود که سرویس، کارکرد سیستم را پیاده­سازی کند. یک خرابی سیستمی، رویدادی است که زمانی اتفاق می­افتد که سرویس از حالت ارائه سرویس صحیح منحرف می­شود. بنابراین یک خرابییک گذر از ارائه سرویس صحیح به سرویس ناصحیح است. به عبارتی این که کارکرد سیستم پیاده­سازی نشود. تحویل سرویس ناصحیح را قطعی[۲۳] سیستم نیز می­گویند. یک گذر از سرویس ناصحیح به سرویس صحیح را بازیابی سرویس[۲۴] می­گویند. برمبنای تعریفی که از خرابی ارائه شد، یک تعریف مکمل برای اتکاپذیری سیستم عبارتست از:

    “توانایی سیستم در اجتناب از خرابی­هایی که تعداد رخداد آنها یا شدت آنها و یا بازه زمانی خرابی آنها از حد قابل قبول بیشتر باشد”.

     

    ۱-۲-۱ تهدیدها: اشکال­ها، خطاها و خرابی­ها

    یک سیستم به دلایل متفاوتی ممکن است خراب شود. برای مثال ممکن است مشخصه­های مورد نیاز به خوبی برآورده نشوند و یا این که این مشخصه­ها به خوبی توصیف نشده باشند. یک خطا (که در این کتاب ما آن را به عنوان ترجمه واژه Error استفاده می­کنیم)، یک بخش از حالت سیستم است که ممکن است منجر به خرابی شود (در این کتاب، خرابی به عنوان ترجمه واژه Failure استفاده می­شود.). یک خرابی زمانی رخ می­دهد که یک خطا به واسط سرویس برسد و سرویس را تغییر دهد. یک اشکال رخدادی است که علت رخداد خطا می­­باشد (در این کتاب، اشکال به عنوان ترجمه واژه Fault استفاده می­شود). می­توان از یک نقطه نظر، اشکال را به دو دسته کلی تقسیم­بندی نمود. اشکال می­تواند یا فعال[۲۵] باشد و یا خوابیده[۲۶] در سیستم. یک اشکال زمانی فعال است که خطایی را تولید کند. در غیر اینصورت اشکال را خوابیده می­گویند.

    یک سیستم همواره به یک روش خراب نمی­شود. این روش­های مختلف خراب شدن سیستم را مدهای خرابی می­گویند که می­توان آنها را بر مبنای شدت خرابی­ها دسته­بندی نمود. این مدها، سرویس ناصحیح را از چهار نقطه نظر کلاس­بندی می­کنند:

    1. دامنه خرابی[۲۷]
    2. کنترل­پذیری خرابی[۲۸]
    3. سازگاری خرابی­ها[۲۹] در هنگامی که یک سیستم دو و یا بیشتر کاربر دارد
    4. عواقب خرابی­ها[۳۰] بر روی محیط

    شکل ۱-۲، مدهای خرابی را بر مبنای این چهارنقطه نظر نمایش می­دهد.

     

    شکل ۱-۲ مدهای خرابی

     

    یک سیستم مجموعه­ای از مولفه­هایی است که با هم تعامل می­کنند. بنابراین حالت سیستم، مجموعه­ای از  حالت­های مولفه­های آن است.

    از نقطه نظر دامنه، خرابی­ها را می­توان به دو دسته خرابی­های مقداری[۳۱]و خرابی­های زمانیتقسیم­بندی نمود. خرابی­های مقداری، خرابی­هایی هستند که در نتیجه آنها مقدار و محتوایی که سیستم بایستی تولید کند دچار خرابی می­شود. برای مثال یک موتور جستجو را تصور کنید که شما یک عبارت جستجو را در آن وارد می­کنید و موتور عبارتی دیگر را برای شما برمی­گرداند. خرابی­های زمانی، خرابی­هایی هستند که در نتیجه آنها، زمان­بندی سیستم دچار خرابی می­شود. به عبارتی دیگر سیستم طبق سناریوی زمانی خود عمل نمی­کند، حتی اگر مقدار و یا محتوای صحیح را تولید کند. برای مثال همان موتور جستجو را تصور کنید که شما یک عبارت جستجو را وارد کرده­اید، اما موتور پس از گذشت مدت زمان زیادی خروجی را تولید کند. بدیهی است که پس از گذشت این مدت زمان، حتی اگر خروجی صحیح نیز باشد، دیگر مطلوب شما نخواهد بود و یا نیاز به تولید خروجی­ها در سیستم­های بی­درنگ. بنابراین، این دسته از خرابی­ها بیشتر در سیستم­های بی­درنگ[۳۲] معنی پیدا می­کنند.

    از نقطه نظر کنترل­پذیری، خرابی­ها را می­توان به دو دسته کنترل شده[۳۳] و کنترل نشده[۳۴] تقسیم­بندی کرد. بدیهی است خرابی­های کنترل شده، خرابی­هایی هستند که پس از رخداد در حیطه کنترل کاربر و یا سیستم هستند. حریق درختی را تصور کنید که پس از رخداد این حریق بتواند آن را اطفا نمود. اما یک خرابی کنترل­نشده پس از رخداد در حیطه کنترل نیست. برای مثال حریق درختی که منجر به حریق جنگلی شود دیگر تحت کنترل نیست.

    از نقطه نظر سازگاری، خرابی­ها را می­توان به دو دسته خرابی­های سازگار[۳۵] و خرابی­های ناسازگار[۳۶] تقسیم­بندی نمود. این دسته­بندی را می­توان با توجه به این مساله که کاربران سرویس، چگونه مدهای خرابی را مشاهده می­کنند، مطرح نمود. خرابی­های سازگار، خرابی­هایی هستند که تمامی کاربران از آنها درک یکسانی دارند. برای مثال، خرابی­های کارایی[۳۷]از این دسته خرابی­ها هستند. اما در خرابی­های ناسازگار، کاربران متفاوت، درک مختلفی را از خرابی سیستم دارند.

    در سه جنبه گذشته، تقسیم­بندی خرابی­ها بصورت دو کلاسه بود. اما خرابی­ها از نقطه نظر عواقبی که ممکن است داشته باشند، طیفی را دربرمی­گیرند. عواقب خرابی­ها می­تواند ناچیز، قابل توجه، مهم و فاجعه­بار باشد.

    خطاها را بطور کلی می­توان به دو دسته تقسیم­بندی نمود: خطاهای تشخیص داده شده[۳۸] و خطاهای معوق[۳۹].یک خطا، زمانی تشخیص داده شده است که حضور آن توسط یک پیغام خطا و یا سیگنال خطا اعلان شود. خطاهایی که حضور دارند، اما تشخیص داده نمی­شوند، خطاهای معوق نامیده می­شوند.

    اشکال­ها و علل رخداد آنها بسیار متفاوت است. می­توان در شکل ۱-۳، یک دسته­بندی از اشکال را مشاهده نمود.

     

    شکل ۱-۳ یک دسته­بندی نمونه از اشکال

     

    از نقطه نظر فاز رخداد و یا ایجاد اشکال[۴۰]، اشکال­ها را می­توان به دو دسته اشکال­های طراحی[۴۱] و اجرایی[۴۲] تقسیم­بندی نمود. اشکال­های طراحی، اشکال­هایی هستند که در حین طراحی سیستم توسط طراح سیستم بصورت ناخودآگاه یا تعمدی رخ می­دهند. اشکال­های اجرایی، اشکال­هایی هستند که در حین اجرای سیستم، پس از اتمام طراحی رخ می­دهند.

    از نقطه نظر مرزهای سیستمی، اشکال­ها را می­توان به دو دسته اشکال­های داخلی[۴۳] و خارجی[۴۴] تقسیم­بندی نمود. اشکال­های طراحی، اشکال­هایی هستند که علت رخداد آنها در داخل سیستم است. برای مثال اشکال­های طراحی خود نمونه­ای از اشکال­های داخلی هستند. در حالی که اشکال­های خارجی، اشکال­هایی هستند که علت رخداد آنها از بیرون سیستم است. برای مثال نویزی که از بیرون سیستم بر سیستم اعمال می­شوند و عملکرد سیستم را مختل می­کند، نمونه­ای از این دسته از اشکال­هاست.

    از نقطه نظر دامنه[۴۵]، اشکال­ها را می­توان به دو دسته اشکال­های سخت­افزاری[۴۶] و نرم­افزاری[۴۷] تقسیم­بندی نمود. بدیهی است که اشکال­های سخت­افزاری، اشکال­هایی هستند که علت رخداد آنها بصورت سخت­افزاری و اشکال­های نرم­افزاری، اشکال­هایی هستند که علت رخداد آنها نرم­افزاری است.

    از نقطه نظر دلایل پدیده­شناختی[۴۸]، اشکال­ها را می­توان به دو دسته اشکال­های طبیعی[۴۹] و اشکال­های دست بشر[۵۰] تقسیم­بندی نمود. اشکال­های طبیعی، اشکال­هایی هستند که کاربر انسانی هیچ نقشی در ایجاد آنها ندارد. در حالی که اشکال­های دست بشر به اشکال­هایی گفته می­شود که کاربر در ایجاد آنها بصورت مستقیم تاثیرگذار بوده است.

    از نقطه نظر تعمد[۵۱]، اشکال­ها را می­توان به دو دسته اشکال­های تصادفی یا غیرمخرب و اشکال­های تعمدی مخرب تقسیم­بندی نمود. بدیهی است که اشکال­های تصادفی، اشکال­هایی هستند که قصد و تعمدی در رخداد آنها وجود ندارد؛ در حالی که اشکال­های تعمدی بصورت قصدی و عامدانه ایجاد می­شوند.

    از نقطه نظر تداوم[۵۲]، اشکال­ها را می­توان به دو دسته اشکال­های همیشگی[۵۳] و اشکال­های گذرا[۵۴] تقسیم­بندی نمود. اشکال­های همیشگی، اشکال­هایی هستند که هنگامی که در سیستم رخ می­دهد، تاثیر آنها بصورت همیشگی است. برای مثال پین پردازنده­ای را تصور کنید که تحت تاثیر اشکالی سوخته باشد؛ بنابراین، این خرابی بصورت همیشگی است. اما اشکال گذرا در سیستم، تاثیر لحظه­ای دارد. برای مثال نویزی را تصور کنید که مقدار رجیستری را در یک پردازنده بصورت لحظه­ای تغییر دهد. اما آن رجبستر در اجرای بعدی مقدار صحیح را خواهد داشت.

    ترکیب کلاس­های اشکال که در شکل ۱-۳ به آنها پرداخته شد، منجر به تشکیل سه بخش بالایی شکل ۴ می­شود. برگ­های درخت با هم ترکیب شده و سه کلاس عمده را ایجاد می­کنند: اشکال­های طراحی[۵۵]، اشکال­های فیزیکی[۵۶] و اشکال­های تعاملی[۵۷].

    شکل ۱-۴ کلاس­های اشکال ترکیب شده

     

    ۱-۲-۲ صفات اتکاپذیری

    اتکاپذیری، یک مفهوم تجمعی است که شامل صفات پایه­ای زیر است:

    • قابلیت در دسترس­بودن: آمادگی تحویل سرویس صحیح.
    • قابلیت اطمینان: تداوم تحویل سرویس صحیح.
    • ایمنی: عدم حضور عواقب فاجعه­بار برای کاربر(ان) و محیط.
    • محرمانگی: عدم افشای بدون مجوز اطلاعات.
    • جامعیت: عدم تغییرات حالت سیستمی نامناسب.
    • قابلیت نگهداری: توانایی تعمیر و یا بهبود سیستم.

    حال بسته به نوع برنامه کاربردی مورد نظر، وزنی که به هر یک از صفات داده می­شود، متفاوت خواهد بود. البته بایستی توجه داشت که افزون بر این صفات پایه­ای، اتکاپذیری صفات دیگری نیز دارد که ترکیبی از یک یا چند صفت پایه­ای ذکر شده هستند. برای مثال امنیت[۵۸]وجود همزمان الف) قابلیت در دسترس بودن برای کاربران احراز هویت شده ب) محرمانگی، و ج) جامعیت است. مقاوم بودن[۵۹]یک صفت تکمیلی دیگر اتکاپذیری است که اتکاپذیری با در نظر گرفتن ورودی­های ناصحیح است. به عبارتی سیستمی را مقاوم می­گوییم که به ازای ورودی ناصحیح کماکان عملکرد صحیحی را از خود نشان دهد. از جمله نمونه­های دیگر صفات ثانویه اتکاپذیری می­توان به موارد زیر اشاره نمود:

    • پاسخگویی[۶۰]: در دسترس بودن و جامعیت هویت شخصی که عملیاتی را انجام می­دهد.
    • صحت[۶۱]: جامعیت محتوی و فرستنده یک پیام و شاید برخی اطلاعات دیگر همانند زمان ارسال پیام.
    • انکارناپذیری[۶۲]: در دسترس بودن و جامعیت هویت فرستنده یک پیام (انکارناپذیری ارسال) یا گیرنده پیام (انکارناپذیری دریافت).

    وزن­دهی متفاوتی که به صفات مختلف اتکاپذیری می­شود، توازن تکنیک­های مورد استفاده­ای که برای اتکاپذیر ساختن سیستم بکار گرفته می­شوند را تحت تاثیر قرار می­دهد. این مساله زمانی دشوار می­شود که با صفاتی مواجه باشیم که همراستا نباشند؛ برای مثال در قابلیت در دسترس بودن و ایمنی یا قابلیت در دسترس بودن و امنیت.

     

    ۱-۲-۳ روش­های دستیابی به اتکاپذیری

    طراحی یک سیستم محاسباتی اتکاپذیر، نیازمند بکارگیری مجموعه­ای از چهار تکنیک زیر است:

    • تزریق اشکال:عبارتست از تزریق تصنعی اشکال.
    • پیشگیری از اشکال: این که چگونه بتوان از رخداد و یا مطرح شدن اشکال ممانعت به عمل آورد.
    • تحمل­پذیری اشکال: این که چگونه بتوان در حین حضور اشکال، سرویس صحیح را ارائه نمود.
    • برداشتن اشکال: این که چگونه بتوان تعداد و یا شدت اشکال را کاهش داد.
    • پیش­بینی اشکال: این که چگونه بتوان تعداد اشکال، رخداد آنها در آینده و عواقب احتمالی آنها را برآورد نمود.

     

    ۱-۲-۳-۱ تزریق اشکال

    جهت تشخیص این که سیستم می­توان اشکال­ها را تشخیص داده، ایزوله کند و سپس بردارد، لازم است تا در ابتدا سیستم بصورت تصنعی دچار اشکال شود. به عبارتی بایستی به سیستم اشکال را تزریق نمود. بدیهی است که هر چقدر این اشکال­ها به اشکال­های واقعی و طبیعی شبیه­تر باشد می­تواند برآورد واقع­بینانه­تری از رفتار سیستم تحت آزمون داشت. روش­های تزریق اشکال را می­توان به سه دسته کلی تقسیم­بندی نمود:

    • روش­های تزریق اشکال سخت­افزاری: در این دسته از روش­های تزریق اشکال سعی می­شود تا سیستم را بصورت سخت­افزاری دچار اشکال نمود. برای مثال می­توان به افزایش یا کاهش ناگهانی ولتاژ منبع تغذیه، افزایش یا کاهش ناگهانی فرکانس، تاباندن اشعه­ها و مواردی از این دست اشاره نمود.
    • روش­های تزریق اشکال نرم­افزاری:در این دسته از روش­های تزریق اشکال سعی می­شود تا سیستم را بصورت نرم­افزاری دچار اشکال نمود. برای مثال می­توان به تغییر داده­های متغیرها، پاک کردن و یا اضافه نمودن حلقه­ها، پاک کردن else در شرط­ها و مواردی از این دست اشاره نمود.
    • روش­های تزریق اشکال مبتنی بر شبیه­سازی: در این دسته از روش­ها، به دلیل محدودیت­های سیستم، سعی می­شود تا اشکال مورد نظر برای سیستم شبیه­سازی شود و یا از اشکال­هایی استفاده شود که تاثیر مشابهی را همانند اشکال­های مورد نظر داشته باشند. برای مثال اگر امکان تزریق اشکال تشعشع بر روی رجیستر PC پردازنده وجود نداشته باشد، می­توان با استفاده از ابزارهای برنامه­ریزی پردازنده­ها مقدار این پردازنده را بصورت دستی و یا با استفاده از یک نرم­افزار تغییر داد.

    از یک نقطه­نظر دیگر، روش­های تزریق اشکال را می­توان به دو دسته تقسیم­بندی نمود:

    • روش­های تزریق اشکال ایستا: در این دسته از روش­ها، اجرای سیستم متوقف شده و سپس عملیات تزریق اشکال انجام می­شود. اجرای سیستم، پس از عملیات تزریق اشکال از سر گرفته می­شود.
    • روش­های تزریق اشکال پویا: در این دسته از روش­ها، عملیات تزریق اشکال در حین اجرای سیستم انجام می­شود.

     

    ۱-۲-۳-۲ پیشگیری از اشکال

    پیشگیری از اشکال با استفاده از تکنیک­های کنترل کیفیت که در طول طراحی و پیاده­سازی و ساخت سخت­افزار و نرم­افزار مورد استفاده قرار می­گیرد، میسر خواهد شد. از جمله این تکنیک­ها می­توان به برنامه­نویسی ساختاریافته[۶۳]، پنهان­سازی اطلاعات[۶۴]، ماژولاریزاسیون[۶۵] برای نرم­افزار و طراحی مقاوم[۶۶] برای سخت­افزار اشاره نمود. برای مثال استفاده از حفاظ­ها در برابر تشعشعات می­تواند از وقوع اشکال­های فیزیکی ممانعت کند. از جمله موارد دیگر می­توان استفاده از دیوارآتشین[۶۷] در نرم­افزار را اشاره نمود.

     

    ۱-۲-۳-۳ تحمل­پذیری اشکال

    منظور از تحمل­پذیری اشکال در یک سیستم این است که آن سیستم بتواند در حین حضور اشکال­های فعال کماکان عملکرد صحیح خود را ارائه کند و یا اگر قرار بر این است که کارایی آن کاهش یابد، این کاهش کارایی بصورت تدریجی باشد. به عبارتی تنزل تدریجی کارایی را داشته باشد. روش­های تحمل­پذیری اشکال معمولا از طریق تشخیص خطا و بازیابی سیستمی پیاده­سازی می­شوند.

    تشخیص خطا، یک سیگنال خطا و یا یک پیغام را در سیستم تولید می­کند. تکنیک­های تشخیص خطا را می­توان به دو کلاس تقسیم­بندی نمود:

    1. تشخیص خطای همروند: که در حین تحویل سرویس رخ می­دهد.
    2. تشخیص خطای قبضه­ای:که هنگامی انجام می­شود که تحویل سرویس معلق شده و سپس فرآیند تشخیص خطاهای معوق و اشکال­های خوابیده بر روی آن انجام می­شود.

    فرآیند بازیابی[۶۸]، یک حالت سیستمی را که شامل یک یا چند خطا و یا احتمالا چند اشکال است را به حالتی تبدیل می­کند که آن خطاها و یا اشکال­های تشخیص داده شده دیگر وجود نداشته باشند. بنابراین بایستی توجه نمود که فرآیند بازیابی، حالت سیستم را به حالتی که بدون اشکال و خطا است تبدیل نمی­کند. بلکه می­توان تنها ادعا نمود که آن دسته از اشکال­ها و خطاهایی که گزارش شده بودند، دیگر وجود ندارند.

    بازیابی شامل دو فرآیند مدیریت اشکال[۶۹]و مدیریت خطاست[۷۰].          مدیریت خطا، خطاها را از حالت سیستمی حذف می­کند که ممکن است سه فرم داشته باشد:

    1. بازگشت به عقب[۷۱] که در آن تبدیل حالت شامل برگشت سیستم به عقب به یک حالت قابل اطمینان است. چنین حالتی را نقطه وارسی[۷۲] می­نامیم که در فصل­های بعدی بطور مفصل به آن می­پردازیم.
    2. جبران کردن[۷۳] که در آن سیستم به انداره کافی دارای افزونگی[۷۴] است تا بتواند خطاهای موجود را از سیستم حذف کند.
    3. حرکت به جلو[۷۵] که در آن سیستم به یک حالتی برود که از پیش مشخص است که یک حالت بدون خطا می­باشد.

    مدیریت اشکال فرآیندی است که سعی می­کند که از فعال شدن مجدد اشکال­ها جلوگیری کند. مدیریت اشکال شامل چهار گام است:

    • تشخیص اشکال[۷۶]که فرآیندی است که سعی می­کند تا مکان و نوع دلایل رخداد خطا را مشخص سازد.
    • ایزوله­سازی اشکال[۷۷]که فرآیندی است که سعی می­کند تا مولفه­های اشکال­دار را از سیستم خارج سازد.
    • بازپیکربندی سیستم[۷۸]که فرآیندی است که سعی می­کند تا ماموریت سیستم را بر روی مولفه­های یدک سوئیچ کند و یا وظایف را به مولفه­هایی که دچار خرابی نشده­اند، انتساب کند.
    • بازمقداردهی سیستم[۷۹]که فرآیندی است که پیکربندی جدید را چک و رکورد کرده و جداول سیستمی را به روزرسانی می­کند.

    پس از مدیریت اشکال، نگهداری اصلاحی صورت می­گیرد که اشکال­های ایزوله شده توسط فرآیند مدیریت اشکال را از سیستم استخراج می­کند. آنچه که تحمل­پذیری اشکال را از نگهداری اشکال متمایز می­کند، این است که نگهداری اشکال به مشارکت یک عامل خارجی نیاز دارد.

     

    ۱-۲-۳-۴ برداشتن اشکال

    برداشتن اشکال در طول فازهای طراحی و عملیاتی یک سیستم انجام می­شود. برداشتن اشکال در طول فاز طراحی چرخه عمر یک سیستم شامل ۳ فاز است: درستی­یابی[۸۰]، تشخیص و تصحیح. درستی بدین معنی است که آیا سیستم، مشخصه­های مورد نظر را داراست یا خیر. اگر سیستم، این مشخصه­ها را دارا نبود، دو گام برداشته می­شود: تشخیص اشکال­هایی که موجب شدند تا درستی یابی مورد قبول واقع نشود و سپس اجرای تصحیحات مورد نیاز. پس از انجام تصحیحات، فرآیند درستی­یابی بایستی تکرار شود تا این اطمینان حاصل شود که فرآیند برداشتن اشکال، تاثیرات جانبی نداشته است.

    چک کردن و بررسی مشخصه­ها معمولا اعتبارسنجی[۸۱] نامیده می­شود. یافتن اشکال­های مشخصه­ها می­تواند در هر فازی از طول عمر سیستم اتفاق بیفتد.

    تکنیک­های درستی­یابی را می­توان بر مبنای این که سیستم در حال استفاده است یا خیر کلاس­بندی نمود. درستی­یابی یک سیستم بدون اجرای واقعی را درستی­یابی ایستا می­گویند. درستی­یابی پویا، درستی­یابی سیستم در حین اجرای سیستم است.

    ۱-۲-۳-۵ پیش­بینی اشکال

    پیش­بینی اشکال از طریق ارزیابی رفتار سیستم با در نظرگرفتن رخداد و یا فعال­سازی اشکال انجام می­شود. ارزیابی دو جنبه دارد:

    • ارزیابی کیفی[۸۲] یا توصیفی[۸۳] که هدف آن، تعیین، کلاس­بندی و رتبه­بندی مدهای خرابی و یا ترکیبی از رویدادهاست (خرابی­های مولفه­ای یا شرایط محیطی) که می­توانند منجر به خرابی سیستم شوند.
    • ارزیابی کمّی[۸۴] یا احتمالاتی[۸۵] که هدف آن ارزیابی احتمالاتی ویژگی­های اتکاپذیری است.

    روش­های ارزیابی کیفی و کمّی کاملا مشخص هستند(همانند مد خرابی و آنالیز تاثیر برای ارزیابی کیفی یا زنجیره مارکوف[۸۶] و شبکه­های پتری[۸۷] برای ارزیابی کمّی). روش­های ارزیابی قابلیت اطمینان همانند دیاگرام­های بلوکی قابلیت اطمینان[۸۸] و یا درخت­های اشکال[۸۹] برای هر دوی این ارزیابی­های قابل استفاده هستند.

    ارزیابی اتکاپذیری بر روی چرخه عمر یک سیستم را می­توان با استفاده از نماد پایداری[۹۰]، رشد[۹۱] و کاهش که می­توانند برای ویژگی­های مختلف اتکاپذیری استفاده شوند، مشخص نمود. این نمادها با شدت خرابی[۹۲](تعداد خرابی به ازای هر واحد) نمایش داده می­شوند. در طول عمر یک سیستم، شدت خرابی، ابتدا کاهش می­یابد(قابیت اطمینان افزایش می­یابد)، سپس پایدار شده(قابیت اطمینان پایدار می­شود) و در نهایت با فرسایش سیستم افزایش می­یابد(قابیت اطمینان کاهش می­یابد).

    می­توان از تغییرات تحویل سرویس صحیح-ناصحیح برای تعریف قابلیت اطمینان، قابلیت در دسترس بودن و قابلیت نگهداری به عنوان اندازه­های­های اتکاپذیری استفاده نمود:

    • قابلیت اطمینان: یک اندازه از تحویل مداوم سرویس صحیح که معادل معیاری از مدت زمان تا وقوع خرابی است.
    • قابلیت در دسترس بودن: یک اندازه از تحویل سرویس صحیح با در نظرگرفتن تغییرات سرویس صحیح و ناصحیح. به عبارتی مدت زمانی که سیستم، سرویس صحیح ارائه می­کند به مجموع زمانی که سیستم، سرویس صحیح و سرویس ناصحیح را ارائه می­کند.
    • قابلیت نگهداری: یک اندازه از مدت زمان لازم برای احیای سیستم از زمان رخداد آخرین خرابی است که معادل معیاری از مدت زمان تحویل مداوم سرویس ناصحیح است.
    • ایمنی: یک بسط از قابلیت اطمینان است؛ هنگامی که حالت سرویس صحیح و حالت­های سرویس ناصحیح منجر به خرابی غیرفاجعه­بار در سیستم می­شوند. ایمنی، اندازه­ای از ایمن­بودن مداوم است که معادل مدت زمان لازم تا خرابی­های فاجعه­بار است. بنابراین، ایمنی همان قابلیت اطمینان با در نظر گرفتن خرابی­های فاجعه­بار است. به عبارتی، قابلیت اطمینان، مدت زمان مورد تا وقوع خرابی است؛ در حالی که ایمنی، مدت زمان مورد نیاز تا وقوع خرابی­های فاجعه­بار است.

    واژه­شناسی خرابی: ارتباط مابین اشکال، خطا، خرابی

    در این بخش، تقدم و تاخر زمانی رویدادهای اشکال، خطا و خرابی مورد بررسی قرار می­گیرد:

    • یک اشکال، زمانی اشکال فعال[۹۳] نامیده می­شود که منجر به رخداد خطا شود. در غیراینصورت، اشکال را اشکال خوابیده[۹۴] می­نامند. یک اشکال فعال می­تواند یک اشکال داخلی[۹۵] یا درونی (که قبلا در سیستم خوابیده بود و هم­اکنون به دلیل فرآیندهای محاسباتی و یا شرایط محیطی فعال شده است) و یا یک اشکال خارجی[۹۶] باشد. فعال­سازی اشکال[۹۷]، فرآیندی است که موجب می­شود تا یک اشکال خوابیده در سیستم تیدیل به یک اشکال فعال شود. بیشتر اشکال­های داخلی معمولا در حالت­های خوابیده و فعال نوسان می­کنند.
    • انتشار خطا در یک مولفه (انتشار داخلی) به دلیل یک فرآیند محاسباتی صورت می­گیرد. در این فرآیند، یک خطا به خطا یا خطاهای دیگر تبدیل می­شود. با توجه به شکل ۱-۵، انتشار خطا از مولفه C1 به مولفه C2 که سرویس را از C1 دریافت می­کند (انتشار خارجی) هنگامی رخ می­دهد که از طریق انتشار داخلی، یک خطا به واسط سرویس مولفه C1 برسد. در این زمان، سرویس تحویل داده شده به C2 خراب می­شود و خرابی C1 همانند یک اشکال خارجی برای C2 خواهد شد.
    • یک خرابی زمانی رخ می­دهد که یک خطا به واسط سرویس برشد و منجر شود تا سیستم، سرویس ناصحیح را ارائه کند. خرابی یک مولفه می­تواند منجر به یک اشکال گذرا[۹۸] و یا دائمی[۹۹] خارجی برای سیستم دیگری شود که با این سیستم خراب در تعامل

    همانگونه که قابل مشاهده است، اشکال پس از فعال­سازی منجر به رخداد خطا می­شود. یک خطا در صورتی که در سیستم کنترل نشده و نقاب­بندی نشود، می­تواند به انواع دیگری از خطاها شده و یا بطور مستقیم منجر به رخداد خرابی شود. البته بایستی توجه نمود، یک خرابی زمانی رخ می­دهد که خطا به واسط سرویس سیستم برسد و خروجی سیستم را تغییر دهد. رخداد یک خرابی، به نوبه خود می­تواند منجر به رخداد یک اشکال در یک سیستم دیگر شود.

     

    در کتب درسی دیگر، واژه­های اشکال، خطا، خرابی، نقص، قطعی و مواردی از این دست، اگرچه واژه­های نامطلوبی برای عملکرد سیستم تلقی می­شوند، اما می­توان گاها آنها را به جای هم استفاده نمود. اما همانگونه که سعی گردید تا بدینجا تاکید شود، در کتاب­هایی که با محوریت اتکاپذیری، تحمل­پذیری اشکال و مواردی از این قبیل ارائه می­گردند، استفاده صحیح از این واژه­ها در جایگاه خود حائز اهمیت است. بنابراین، بایستی سعی شود، تا از استفاده­های نادرست این واژگان در این حیطه اجتناب نمود.

    دنیای مهندسی، دنیای توازن، موازنه و بده­-بستان است. بدین معنی که همواره بهبود یک سیستم از یک نقطه­نظر در تناظر تحمیل هزینه­هایی از نقطه­نظرات دیگر به همان سیستم است. به عبارتی برای به دست آوردن یک مزیت، به ناچار بایستی مزیتی دیگر را با مخاطره مواجه نمود. هزینه­ای که در ازای افزایش قابلیت اتکاپذیری بایستی پرداخت شود، افزونگی[۱۰۰] است. افزونگی به طور کلی به معنای چندتایی کردن سیستم است. حال می­توان این چندتایی کردن را از جوانب مختلفی برای سیستم در نظر گرفت: سخت­افزار، نرم­افزار، زمان و نرم­افزار.

     

    انواع افزونگی­ها

    تمامی روش­های افزایش تحمل­پذیری اشکل، تمرینی برای بکارگیری و مدیریت افزونگی هستند. در صورتی کار یک سیستم با تعداد مشخصی از منابع انجام می­شود، افزونگی به معنای داشتن تعدادی بیش از آن تعداد معین است. هنگامی که یک سیستم، دچار خرابی می­شود، از آن منابع افزونه سیستم استفاده می­شود.

    چهارنوع افزونگی وجود دارد:

    اشکال­های سخت­افزاری را معمولا می­توان با استفاده از افزونگی­های سخت­افزاری، زمانی و اطلاعاتی محافظت نمود؛ در حالی که اشکال­های سخت­افزاری معمولا با استفاده از افزونگی نرم­افزاری محافظت می­شوند.

    در افزونگی سخت­افزاری، به جای استفاده از یک سخت­افزار از چندین سخت­افزار استفاده می­شود. حال می­توان کل سخت­افزار را چندتایی کرد و یا بخش­هایی از سخت­افزار اصلی را چندتایی نمود. برای مثال، به جای داشتن یک تک پردازنده، می­توان دو یا چند پردازنده داشت که هر یک از این پردازنده کارکرد یکسانی دارند. با داشتن دو پردازنده، می­توان خرابی یک پردازنده را تشخیص داد (اما این که کدام پردازنده خراب شده است را خیر). با داشتن سه پردازنده و رای­گیری اکثریت می­توان پردازنده خراب را تشخیص داد. این دسته از افزونگی­ها، افزونگی­های ایستا[۱۰۵] نامیده می­­شوند که هدف اصلی آنها، نقاب بندی فوری خرابی­های سیستم است. در افزونگی­ها ایستا، افزونگی­های از پیش­درنظرگرفته شده سیستم، خرابی را در سیستم تحمل­ می­کنند و در حین اجرای سیستم، بازپیکربندی[۱۰۶] صورت نمی­گیرد. یعنی هیچ مولفه­ای در سیستم در صورت رخداد خرابی، جایگزین مولفه دیگری نمی­شود. فرم دیگری از افزونگی سخت­افزاری، افزونگی پویا[۱۰۷]ست که در این نوع از افزونگی، در صورت رخداد خرابی، بازپیکربندی صورت می­گیرد. برای مثال مولفه­­های افزونه جایگزین، جایگزین مولفه­های اصلی می­شوند که خرابی آنها محرز شده است. البته، ترکیب این دو نوع از افزونگی­ها نیز میسر است که به آن افزونگی سخت­افزاری ترکیبی می­گویند.

    افزونگی سخت­افزاری می­تواند از یک دوتایی کردن تا یک ساختار پیچیده که در هنگام خرابی به واحدهای یدک سوئیچ می­کند، متنوع باشد. بدیهی است که این دسته از افزونگی­­ها سربارهایی را از جمله هزینه، وزن، مساحت مورد نیاز، سیم­کشی، نویزپذیری را به سیستم تحمیل می­کنند. بنابراین زمانی که رویکرد افزونگی مورد نظر انتخاب می­شود، بایستی به این سربارها نیز توجه شود.

    افزونگی نرم­افزاری غالبا در  برابر خرابی­های نرم­افزاری مورد استفاده قرار می­گیرد. بطور کلی، هر قطعه نرم­افزار که طراحی و پیاده­سازی می­شود، شامل تعداد زیادی اشکال یا باگ است که اشکال­زدایی این دسته از اشکال­ها ممکن است هزینه زیادی را به سیستم تحمیل کند. یک روش مقابله با این دسته از خرابی­های نرم­افزار، استفاده از دو نسخه متفاوت نرم­افزاری است که کارکرد یکسانی دارند. برای مثال دو الگوریتم متفاوت با دو زبان برنامه­نویسی مختلف که توسط برنامه­نویسان متفاوتی برنامه­نویسی شده­­اند که هر دوی آنها مرتب­سازی اعداد را انجام می­دهند. استفاده از نسخه­ها متفاوت نرم­افزاری، موجب می­شود تا اشکال و یا باگی که یک نسخه را با خرابی مواجه کرده است با احتمال کمی در نسخه دیگری وجود داشته باشد.

    شناخته­شده ترین فرم افزونگی اطلاعاتی، کدینگ تشخیص خطا و تصحیح خطاست. در این دسته از افزونگی، تعداد بیت­های بیشتری به همراه بیت­های داده اصلی ارسال می­شود. این بیت­ها، بیت­های چک[۱۰۸] یا بیت­های کنترلی[۱۰۹] یا بیت­های افزونه[۱۱۰] نامیده می­شوند. با استفاده از این بیت­های افزونه می­توان در صورت رخداد خطا بر روی کل اطلاعات ارسالی، عملیات تشخیص و یا تصحیح خطا را انجام داد. از کدهای تشخیص و تصحیح خطا، امروزه به طور گسترده در واحدهای حافظه پردازنده­ها و دستگاه­های ذخیره­سازی استفاده می­شود. بایستی توجه نمود که کدهای کنترل خطا همانند دیگر انواع افزونگی اطلاعاتی به سخت­افزارهای اضافی برای پردازش داده­های افزونه نیاز دارند. لذا افزونگی اطلاعاتی، خود نیازمند افزونگی سخت­افزاری در سیستم است. از کدهای تشخیص و تصحیح خطا، همچنین برای محافظت از داده­های ارتباطی در کانال­های نویزی استفاده می­شود. این کانال­ها، در معرض خرابی­های گذرای زیادی هستند. این کانال­ها می­توانند لینک­های ارتباطی مابین پردازنده­های مختلفی باشند که در مکان­های مختلفی هستند (اینترنت) و یا پردازنده­هایی که در یک شبکه ناحیه محلی[۱۱۱](LAN) وجود دارند. در صورتی که از کدهای تشخیص خطا استفاده شود، گیرنده اطلاعات، به فرستنده اطلاع می­دهد تا فرستنده، اطلاعات را مجددا ارسال نماید. در حالی که در کدهای تصحیح خطا، گیرنده، می­توان خود بصورت مستقل، اطلاعات دریافتی خطادار را تصحیح نماید.

    گره­های محاسباتی می­توانند از افزونگی زمانی از طریق اجرای مجدد همان برنامه در همان نرم­افزار و بر روی همان سخت­افزار استفاده بهره­ ببرند. از افزونگی­های زمانی می­توان در برابر اشکال­های گذرا بیشترین بهره را با کمترین هزینه برد. برای مثال، اگر یک تابع بر روی یک پردازنده، دو بار اجرا شود، در صورتی که یکی از این بارها، تابع خروجی ناصحیحی را تولید کند، مبتنی بر این که خروجی­های یک تابع نرم­افزاری در یک سخت­افزار در دو اجرای مختلف بایستی یکسان باشند می­توان تشخیص داد که یکی از این اجرا ناصحیح بوده است. همچنین با اجرای سه بار همان تابع می­توان اجرای ناصحیح را تشخیص داد. اگرچه افزونگی زمانی در مقایسه با دیگر انواع افزونگی­ها، سربار کمتری را به سیستم تحمیل می­کند، اما سربار کارایی آن در مقایسه به دیگر افزونگی­­ها بسیار بالاست. از این رو گزینه مناسبی برای استفاده در سیستم­های بی­درنگ نیستند؛ چرا که در این سیستم،ها، سرحدهای زمانی بسیار حائز اهمیت هستند و خروجی­ها بایستی در این سرحدها تولید شوند.

    ۱-۳ شاخص­های تحمل­پذیری اشکال

    تحمل­پذیری اشکال بدین معنی است که سیستم به گونه­ای طراحی شود که در حین حضور اشکال و یا در عین حضور اشکال کماکان عملکرد صحیح خود را ارائه کند و یا در صورت اختلال کارکرد سیستم، کارایی سیستم تنزل تدریجی داشته باشد و یکباره دچار خرابی نشود.

    از آنجایی که تحمل­پذیری اشکال پیرامون افزایش قابلیت اتکاپذیری سیستم است، این مساله مهم است که شاخص­های مناسبی را برای ارزیابی در اختیار داشت. در این بخش، برخی از این شاخص­ها را مورد بررسی قرار می­دهیم.

    ۱-۳-۱ شاخص­های سنتی

    در ابتدا شاخص­های سنتی ارزیابی اتکاپذیری را بررسی می­کنیم. دو شاخص مهم از این دسته از شاخص­ها، قابلیت اطمینان و قابلیت در دسترس­بودن است.

    اگر قابلیت اطمینان را با R(t) بصورت تابعی از زمان نمایش دهیم، احتمال درست کار کردن سیستم در بازه زمانی [۰,t) خواهد بود. این شاخص در سیستم­هایی حائز اهمیت است که تداوم عملکرد صحیح سیستم مدنظر می­باشد. به عنوان مثال می­توان به یک قلب مصنوعی اشاره نمود که باید در تمامی لحظات زمانی درست کار کند و یا یک هواپیما که اختلال عملکرد در کسری از زمان می­تواند منجر به عواقب فاجعه­باری شود.

    دو پارامتر همراستا با قابلیت اطمینان MTTF یا Mean Time to Failure یا متوسط زمان تا خرابی و MTBF یا Mean Time Between Failures یا متوسط زمان مابین خرابی­هاست. MTTF، متوسط زمانی که سیستم اجرا می­شود تا زمانی که یک خرابی رخ می­دهد؛ در حالی که دومی متوسط زمان مابین دو خرابی متوالی است. تفاوت مابین این به دلیل مدت زمان مورد نیاز برای تعمیر خرابی نخست است که این زمان MTTR یا Mean Time to Repair یا متوسط زمان تعمیر نامیده می­شود. رابطه زیر مابین این سه پارامتر برقرار است:

    MTBF= MTTF + MTTR

    شکل ۱-۷ ارتباط بین پارامترهای MTBF، MTTR و MTTF

     

    شکل ۱-۷، ارتباط مابین این پارامترها را نمایش می­دهد.

    اگر قابلیت در دسترس بودن را با A(t) نمایش دهیم، متوسط سهم و کسری از زمان [۰,t] است که در آن سیستم سرویس صحیح خود را ارائه می­کند. این شاخص برای کاربردهایی که در آن تداوم عملکرد صحیح سیستم مهم است، ضروری و مهم نیست؛ اما برای سیستم­هایی که خارج از دسترس بودن سیستم حتی در زمان­هایی کوچکی می­تواند هزینه زیادی داشته باشد، بسیار مهم است. سیستم­های رزرواسیون هواپیمایی نیاز دارند تا همواره در دسترس باشند؛ لذا خارج از دسترس بودن مقطعی آنها می­تواند منجر به از دست دادن مشتریان شود.

    قابلیت در دسترس بودن بلند مدت را که با A نمایش می­دهند می­توان بصورت زیر تعریف نمود:

    A را می­توان بصورت احتمال این که سیستم در برخی از نقاط تصادفی صحیح کار کند، تعریف نمود. البته تنها در سیستم­هایی این تعریف صادق است که امکان تعمیر مولفه­های اشکال­دار وجود دارد. قابلیت در دسترس­بودن بلند مدت را می­توان از MTTF، MTBF و MTTR محاسبه نمود:

    یک شاخص مرتبط دیگر، قابلیت در دسترس بودن نقطه­ای[۱۱۲] است که با Ap(t) نمایش داده می­شود که احتمال در دسترس بودن سیستم در یک نقطه مشخص زمانی است.

    یک سیستم با قابلیت اطمینان پایین می­تواند قابلیت دسترس­بودن بالایی داشته باشد. سیستمی را فرض کنید که هر ساعت دچار خرابی می­شود، اما یک ثانیه پس از هر خرابی دوباره عملیاتی می­شود.

    چنین سیستمی دارای MTBF برابر با یک ساعت است و درنتیجه قابلیت اطمینان این سیستم پایین است. با این وجود، قابلیت در دسترس بود بالاست:

    A=3500/3600=0.99972

    ۱-۳-۲ شاخص­های شبکه

    افزون بر شاخص­های سیستمی کلی که در بخش گذشته بررسی شد، شاخص­های تخصصی­تری نیز وجود دارند که بر روی شبکه­های کامپیوتری تمرکز می­کنند. این شبکه، پردازنده­ها را به هم متصل می­کنند. ساده­ترین شاخص در این زمینه، اتصال[۱۱۳] است. منظور از این اتصال، مینیمم تعداد گره­ها و خط­هایی است که بایستی خراب شوند تا شبکه منقطع شود. برای مثال، شبکه­ای که با خرابی یک گره یا لینک منقطع می­شود، آسیب­پذیرتر از شبکه­ای است که دست کم با خرابی چهار گره منقطع می­شود.

    اتصال، یک شاخص پایه­ای از قابلیت اطمینان شبکه است که با استفاده از آن می­توان شبکه را به دو حالت متمایز تقسیم­بندی کرد: متصل و منقطع. برای مثال شکل ۱-۸ را در نظر بگیرید. هر دو شبکه در این شکل متصل هستند. اما شبکه N1 نسبت به شبکه N2 متصل­تر است. بنابراین، احتمال این که N2 به واحدهای کوچکتری در صورت رخداد خرابی تقسیم شود، بیشتر است.

    برای بیان این نوع از مقاومت­های اتصالاتی، می­توان از شاخص­های دیگری نیز استفاده نمود. دو شاخص از این دسته از شاخص­ها، متوسط زوج-گره به ازای مسافت[۱۱۴] و قطر شبکه[۱۱۵] (ماکسیمم مسافت زوج-گره­ای) هستند که با استفاده از آنها می­توان خرابی لینک­ها و یا گره­ها را محاسبه نمود.

    شکل ۱-۸ اتصال به عنوان یک شاخص تحمل­پذیری اشکال

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    [۱]Dependability

    [۲]Reliability

    [۳]Availability

    [۴] Safety

    [۵] Security

    [۶] Maintainability

    [۷]Threats

    [۸]Fault

    [۹] Error

    [۱۰] Failure

    [۱۱]Attitudes

    [۱۲] Confidentiality

    [۱۳]Integrity

    [۱۴]Means

    [۱۵]Fault Prevention

    [۱۶] Fault Tolerance

    [۱۷] Fault Removal

    [۱۸] Fault Forecasting

    [۱۹]Function

    [۲۰] Usability

    [۲۱] Performance

    [۲۲]Cost

    [۲۳]Outage

    [۲۴]Service Restoration

    [۲۵]Active Fault

    [۲۶] Latent Fault

    [۲۷]Failure Domain

    [۲۸]Controllability of Failures

    [۲۹]Consistency of Failures

    [۳۰]Consequences of Failures

    [۳۱]Value Failure

    [۳۲]Realtime Systems

    [۳۳]Controlled Failure

    [۳۴]Uncontrolled Failure

    [۳۵]Consistent Failure

    [۳۶]Inconsistent Failure

    [۳۷]Performance Failure

    [۳۸] Detected Error

    [۳۹] Latent Error

    [۴۰]Phase of Creation or Occurrence

    [۴۱]Design Faults

    [۴۲]Operational Faults

    [۴۳]Internal Faults

    [۴۴]External Faults

    [۴۵] Domain

    [۴۶]Hardware Faults

    [۴۷]Software Faults

    [۴۸] Phenomenological Cause

    [۴۹]Natural Faults

    [۵۰]Human-Made Faults

    [۵۱] Intent

    [۵۲]Persistence

    [۵۳] Permanent Faults

    [۵۴] Transient Faults

    [۵۵]Design Faults

    [۵۶] Physical Faults

    [۵۷] Interaction Faults

    [۵۸]Security

    [۵۹]Robustness

    [۶۰]Accountability

    [۶۱] Authenticity

    [۶۲] Non-Repudiability

    [۶۳]Structured Programming

    [۶۴]Information Hiding

    [۶۵]Modularization

    [۶۶]Rigorous Design

    [۶۷]Firewall

    [۶۸]Recovery

    [۶۹]Fault Handling

    [۷۰]Error Handling

    [۷۱]Rollback

    [۷۲]Checkpoint

    [۷۳]Compensation

    [۷۴]Redundancy

    [۷۵]Rollforward

    [۷۶]Fault Diagnosis

    [۷۷]Fault Isolation

    [۷۸]System Reconfiguration

    [۷۹]System Reinitialization

    [۸۰]Verification

    [۸۱]Validation

    [۸۲] Qualitative

    [۸۳] Ordinal

    [۸۴] Quantitative

    [۸۵] Probabilistic

    [۸۶] Markov Chain

    [۸۷] Petri Net

    [۸۸] Reliability Block Diagram

    [۸۹] Fault Trees

    [۹۰] Stability

    [۹۱] Growth

    [۹۲] Failure Intensity

    [۹۳] Active Fault

    [۹۴] Dormant Fault

    [۹۵] Internal Fault

    [۹۶] External Fault

    [۹۷] Fault Activation

    [۹۸] Transient

    [۹۹] Permanent

    [۱۰۰] Redundancy

    [۱۰۱] Hardware Redundancy

    [۱۰۲] Software Redundancy

    [۱۰۳] Time Redundancy

    [۱۰۴] Information Redundancy

    [۱۰۵] Static Redundancy

    [۱۰۶] Reconfiguration

    [۱۰۷] Dynamic Redundancy

    [۱۰۸] Check bits

    [۱۰۹] Control bits

    [۱۱۰] Redundant bits

    [۱۱۱] Local Area Network

    [۱۱۲] Point Availability

    [۱۱۳] Connectivity

    [۱۱۴] Average Node-Pair Distance

    [۱۱۵] Network Diameter

    نقد و بررسی‌ها

    هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

    اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “سیستم های تحمل پذیر اشکال”

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    امتیازات کاربران

    میانگین امتیازات کاربران به ویژگی های محصول
    0 امتیاز 5 ستاره
    0 امتیاز 4 ستاره
    0 امتیاز 3 ستاره
    0 امتیاز 2 ستاره
    0 امتیاز 1 ستاره

    پرسش و پاسخ

    برای ارسال پرسش یا پاسخ باید در سایت وارد شوید. ورود به حساب کاربری
    لطفا متن پرسش/پاسخ خود را وارد کنید

    اطلاعات فروشنده

    • فروشنده: DABIR
    • آدرس:
    • هنوز امتیازی دریافت نکرده است.